| "اواتار"؛درجستجوي تسخير سينماي جهان |
|
|
|
| نوشته شده توسط محمدرضا طارمي |
| يكشنبه ، 22 فروردين 1389 ، 06:05 |
|
نماي جوان_محمدرضا طارمي:ده سال پیش و زمانیکه فیلم موفق"تایتانیک"ساخته شد و به ان فروش نجومی در زمان خودش دست یافت،بسیاری از بزرگان سینما بر این عقیده بودند که تا سال های دور،دیگر چنین فیلمی ساخته نخواهد شد.تایتانیک،فیلم بسیار حرفه ای و در عین حال خوش ساختی بود که جیمز کامرون،پس از مدت ها تفکر و برنامه ریزی ان را ساخته بود تا سال ها در سینمای جهان ماندگار شود و همینطور هم شد.
در همان زمان کامرون مطرح کرد تا بعد ها هیچ فیلمی نخواهد ساخت و فعلا قصد استراحت دارد.اما زمزمه هایی مبنی بر ساخت فیلمی حتی متفاوت با تایتانیک از جانب وی در ان زمان به گوش می رسید که کامرون بعدها مطرح کرد چون شرایط ساخت فیلمی چون اواتار در ان زمان وجود نداشته است،پس از ده سال اقدام به ساخت ان نموده است.حالا ده سال از اخرین فیلم او گذشته است و جیمز کامرون با اواتار،در پی تسخیر سینمای جهان بازگشته است. کامرون،در بسیاری از محافل خبری می گوید"اواتار"را ساخته است تا زندگی بشر را دگرگون سازد.او سال ها برای به حقیقت پیوستن دنیای سه بعدی درون ذهن و خیالش تحقیق و جستجو کرده است و حتی جایی مطرح می کند ساختن"اواتار"را مدیون غواصی در اعماق اقیانوس ها هستم. "اواتار"فیلم متفاوتی است.از هر لحاظ که بخواهیم این شاهکار سینمای مدرن را مورد نقد و بررسی قرار دهیم،به یک سری نقات قوت به هم پیوسته می رسیم که در روند ساخت و جلو رفتن داستان فیلم به ما کمک می کند.یک سرباز معلول که برای انجام ماموریت،عازم فضا می شود و در قالب یک اواتار،به دنیای ان ها سفر می کند.داستان،نو و جذاب است وتبدیل شدن یک انسان به یک موجود فضایی به نام اواتار،خود می تواند ضمانتی باشد برای کشاندن مخاطبان سینمای جهان به سینماها و فروش نجومی فیلم"اواتار".فیلم،روند خوب و قابل هضمی دارد و کامرون،به خوبی توانسته است بین تماشاگر و اواتار ارتباط برقرار کند.به ویژه سکانس های مربوط به زمان جنگ میان انسان و اواتار ها که به نوعی دست فیلم هایی چون ترانسفورمرز و حتی جنگ ستارگان را از پشت بسته است.نقطه عطف فیلم نیز وابستگی یک انسان به یک موجود فضایی به نام اواتار است که حتی سبب می شود او در جنگ با اواتارها،بر علیه انسان ها باشد و به یاری موجودات فضایی بپردازد.فیلم برداری صحنه های مربوط به دنیای اواتارها،هیچ جای بحث و گفتگویی ندارد و کامرون،انقدر خوب نماهای فیلمش را به تصویر کشیده است که اگر تماشاگر کمی محو تماشای فیلم شود،می تواند خودش را در دنیای اواتارها احساس کند.نور،انقدر حرفه ای پرداخت شده است که گویا خورشید مستقیم به دنیای اواتارها می تابد و این عامل موثر در یک فیلم،کاملا در سکانس های مربوط به فضا حس می شود.موسیقی فیلم نیز تاثیر گذار است و زمانیکه بسیاری از اواتارها به دست انسان ها کشته می شوند،این موسیقی به راحتی می تواند سبب جاری شدن اشک های تماشاگر شود. به هر حال،"اواتار"در مدت زمانی که اکران شده است،توانسته گیشه ی سینمای جهان را به تسخیر خودش در بیاورد و از همین حالا باید به این فکر بود که ایا جیمز کامرون،ده سال دیگر زندگی بشر را در قالب فیلم و پشت لنز دوربینش،متحول تر از این می سازد یا خیر؟ |


